14 سپتامبر 2022- یک گروه تحقیقاتی در دانشگاه ناگویا در ژاپن درمان جدیدی را برای دیابت نوع 1 کشف کردند که از لپتین، هورمونی که توسط سلول های چربی ترشح می شود، استفاده می کند. آنها با درمان مدل‌های موش دیابت شیرین وابسته به انسولین (بیماری که عمدتاً در دیابت نوع 1 یافت می‌شود) با ترکیبی از لپتین و دارویی به نام مهارکننده ی PTP1B، توانستند سطح قند خون این حیوانات را بدون استفاده از انسولین به سطح نرمال برسانند.

یافتن درمان های جدید برای افراد مبتلا به دیابت مهم است. اگرچه کشف انسولین باعث کاهش مرگهای ناشی از دیابت نوع 1 شد، اما مطالعات مسائل دیگری را نشان داده اند که باید حل شوند. این مسائل شامل نیاز مادام‌العمر به تزریق‌های زیر جلدی مکرر و عوارض جانبی مانند هیپوگلایسمی (کاهش قند خون)، تجمع چربی و تجمع چربی در داخل رگ‌ها است.

دانشمندانی که بر روی جوندگان مطالعه می‌کردند، دریافتند که تجویز لپتین به‌طور مرکزی به حیوانات مبتلا به دیابت ملیتوس وابسته به انسولین، متابولیسم گلوکز را بدون استفاده از انسولین نرمال می‌کند. برخلاف انسولین، تجویز لپتین خطر هیپوگلایسمی را کاهش می دهد. همچنین سنتز چربی را سرکوب می کند. با این حال، تجویز محیطی لپتین اثرات محدودی بر متابولیسم گلوکز در مطالعات جوندگان و انسان داشته است که کاربرد بالینی آن را دشوار می کند.

یک گروه تحقیقاتی در دانشگاه ناگویا متشکل از دکترRyoichi Banno  در مرکز تحقیقات سلامت، آمادگی جسمانی و ورزش، و پروفسور هیروشی آریما از گروه دیابت و غدد درون ریز، دریافتند که اثربخشی محدود لپتین را می توان با مهار آنزیمی به نام PTP1B بهبود بخشید. آنها یافته های خود را در مجله ی Diabetes گزارش کردند.

پروتئین تیروزین فسفاتاز1 ب (PTP1B) آنزیمی است که به طور گسترده در سراسر بدن یافت می شود. محققان دریافتند که در غیاب PTP1B، سیگنال دهی گیرنده ی لپتین در سیستم عصبی مرکزی افزایش می یابد. بنابراین، محققان فرض کردند که تجویز ترکیبی از لپتین و یک مهارکننده PTP1B در موش‌های مدل دیابت شیرین وابسته به انسولین، سطح قند خون این حیوانات را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، آنها مکانیسم لپتین را شناسایی کرده و تأیید کردند که این هورمون در مغز، به ویژه بر نورون‌های POMC در هیپوتالاموس تاثیر می گذارد. همچنین جذب گلوکز را در اندام های محیطی مانند ماهیچه ها و بافت چربی قهوه ای از طریق سیستم عصبی خودمختار افزایش می دهد.

این گروه از محققان قصد دارند تحقیقات بیشتری را برای ارزیابی کاربردهای بالینی این روش درمانی در آینده انجام دهند. دکتر Banno که در مورد پتانسیل این درمان مشتاق است، گفت: اگر این روش درمانی به صورت بالینی اعمال شود، انتظار داریم که به دفعات و میزان تزریق انسولین زیر جلدی کمتری در درمان های معمول نیاز باشد، همچنین دفعات هیپوگلایسمی ناشی از انسولین درمانی و خطر بالا رفتن وزن، کاهش یابد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2022-09-combined-therapy-diabetes-effect-insulin-alternative.html